Vazgeçmek...Bir şeyden,bir kurumdan,bir varlıktan,bir insandan vazgeçmek...Acılarımızı budamak anlamında,aslında bizi o kadar güçlendiren bir duygudur ki “vazgeçmek”....Ama bugün sosyal medyada başka bir vazgeçişi konuşuyordu insanlarımız;(Kahramanmaraş’taki dört kardeşten sonra)İstanbul’daki dört kardeşin yaşamaktan vazgeçişini konuşuyordu.Evet,yaşamaktan vazgeçişini konuşuyordu...Yani,hızlı bir tükenişin ardından gelen dürtüsel karar verme aşamasının birden fazla kişi(aynı evde yaşayan dört kardeş) tarafından eyleme dönüştürülmesini konuşup paylaşıyordu insanlar...Bu korkunç eylem ! diye  başlayan cümlelerle doluydu her yer ancak benim yüksek takipçisi ve sorumluluğu olan insanların bu kadar kolay ve kaygısız cümleler kurmalarına çok içim acıdı doğrusu...Bana göre İstanbul’daki kardeşlerin ölümü üzerine hiç kimse “yarın güneş yeniden doğar”şeklinde söze başlayıp ahlak dersi tadında ağır yargılar içeren kınama cümleleri kuramaz,kurmamalı !...Ruhen ve bedenen bu insanların ne yaşadığını anlayamayan insanlar böyle kral laflar etmemeli !... Konu,ekonomiden hemen sonra sağlık bakanlığının psikoterapiye akademik ve ekonomik(ödenek)yatırım yapmasının aciliyetini de haber veren cinsten... Çünkü ekonomisi hızlı büyüyor dediğimiz ülkemizde son yirmi yılda ‘geçim sıkıntısından’ hatta bir kez daha vurgulamak istiyorum, ‘geçim sıkıntısından’ intihar eden yaşamaktan vazgeçme eşiğine gelen kaç bininci insanımızdı bu İstanbul’dakiler? Biz esas onu düşünelim.Bu vazgeçiş neden?Bu vazgeçen sayılarındaki artış neden?Onları düşünelim...vahide uğur 

.....